Eleganckie, budyniowo marzycielskie, nieinwazyjne na pierwszy rzut ucha najnowsze szkice Dana Bejara nie są w stanie ukryć pokładów  charyzmy godnej prawdziwego barda. Tym razem w roli dżentelmena na wytrawnym przyjęciu. Syntetyczne, subtelnie transowe podkłady do których najlepiej pasują przedrostki soft i smooth płyną ponad chodnikami napędzane wibrującymi, ejtisowymi z rodowodu dęciakami. Na ich tle Bejar niedbałym głosem sentymentalnie podchmielonego mężczyzny z przeszłością przy zmysłowym akompaniamencie Sibel Trasher opowiada abstrakcyjne historie pełne gotowych cytatów na facebookowe statusy. Liryczne momenty zawisają w pamięci niczym babie lato w powietrzu, a nieoczywista, impresyjna aura czyni je odpornymi na znużenie niezależnie od pory roku.

02. James Blake- James Blake

Człowiek o aparycji i uśmiechu idealnego wnuczka, nadzieja brytyjskiego post-dubstepowego klubowego światka olał oczekiwania i poszedł własną drogą czym zdołał już zdobyć pokaźną grupę hejterów. Same podkłady, czasem będące zredukowanym echem połamanych rytmicznie, zaszumionych dubstepów z wcześniejszym epek, rzadziej fortepianowymi miniaturami, tracą znaczenie będąc akompaniamentem dla mantrowej, żarliwej wokalistyki stanowiącej coś w stylu zbolałego, modulowanego, oszczędnego gospel. Blake fascynująco jak nikt w tym roku pokazał że cisza, pauza, zabawa dźwiękowym minimalizmem to również elementy muzyki.  Oraz że ma własną wizję, sporo pomysłów i nie chce być częścią żadnego trendu.

03. Panda Bear – Tomboy

Lizbona Noah Lennoxa musi być harmonijnym miastem pełnym psychodelików najlepszego sortu.  Dźwiękowa magma pełna słonecznej psychodelii bulgocze tym razem w formie trochę bardziej skondensowanej. A dzięki temu jeszcze bardziej ujawnia popowy potencjał i melodyczne wzorce godne najlepszej wilsonowskiej szkoły, nie tracąc nic na polu wżerającego się w mózg transu. Psycho-chill-out świeży i orzeźwiający niczym bryza znad oceanu. Dodatkowy plus za „kibolskie” sample w „Benfice” .

04. Julianna Barwick – The Magic Place

05. Rustie – Glass Swords

06. Blood Orange – Coastal Grooves

07. Toro y Moi – Underneath the Pine/ Freaking Out Ep

08. Radiohead – The King of Limbs

09. Wizz Khalifa – Rolling Papers

10. Kuedo – Severant

11. Emma Dax – Emma Dax

12. Araabmuzik – Electronic Dream

13. Feist – Metals

Utwierdzenie się w takim przekonaniu połączone z rosnącym podejrzeniem że czerwcowy Sonar ma jednak lepszy line-up nie przeszkodziło mi z dziką satysfakcją wsiadać do samolotu (pozdrowienia dla Jacka! , zwłaszcza że oprócz trzech dni festiwalu czekały jeszcze 4 dni błogiego odkrywania smaków i uroków stolicy Katalonii…

Ale skoro miało być o festiwalu… Założenie – brak napinki, oglądanie w miarę całych koncertów – zostało zrealizowane, więc poniżej zestawienie tylko kilku rzeczy wartych, zdaniem autora, odnotowania:

5. Cold Cave

Zbliżając się do Pitchfork Stage (najgorsza scena festiwalu, słabo nagłośniona, wciśnięta obok strefy gastro, o wątpliwym pseudo-industrialnym uroku) rezygnując z Shellaca mogłem tylko żałować, że nie wyszedłem z Pandy wcześniej – wtedy może załapałbym się również wizualnie na mój ulubiony „Life Magazine” – jedyny w czasie koncertu zaśpiewany przez sympatyczną Jennifer Calvin z Mika Miko wspierającą grupę, głównie klawiszowo, na koncertach. Potem nie było gorzej – charyzmatyczna wysoka sylwetka Wesley’a Eisolda schowana w półmroku sceny dobrze korespondowała z nieco gotyckim brzmieniem jego głosu, który – jak na płycie – całkiem udanie zgrywał się z kolei z electro-synth-eighties’owym party. Podobno Państwo potrafią grać 18 minutowe koncerty, tym razem solidnie odpracowali 50 minut (w tym 10 zaszumionej syntezatorowej kakofonii). Jedno z „electro pierdolnięć” jakich dużo za mało było na tym festiwalu.

4. Grizzly Bear

Wyczytałem kiedyś na blogu Bartka Chacińskiego że GB nie potrafią sobie koncertowo poradzić z rozmachem, przepychem i złożonością płyty „Veckatimest”. Koncert w Barcelonie tego bynajmniej nie potwierdził, a warto zaznaczyć, że to ona zdecydowanie dominowała wśród materiału z „While you wait…” i najlepszym chyba, świetnie budującym napięcie „Ready, Able” na czele. Było jak na płycie – wielowarstwowo, wielogłosowo, wielonastrojowo. Zespół na żywo okazuje się być bardzo zwyczajny, czasem aż zbyt, przydałoby się jednak trochę rock’n’rollowego lansu

3. Atlas Sound

W przeciwieństwie do Noah Lennoxa (o czym później) Bradford Cox okazał się być całkiem miłym chłopkiem-roztropkiem, w stylu jakby lekko niedorozwiniętym co jednak bynajmniej nie przeszkadzało licznej publiczności. Mimo mało klimatycznej godziny 19-tej oraz programowego minimalizmu (Bradford z gitarą i harmonijką + pan od pogłosów schowany z boku sceny) zestaw onirycznych psycho-ballad przetykanych nieco żywotniejszymi utworami z ostatniej płyty wypadł więcej niż sympatycznie.

2. The XX

Gdybym kierował się usłyszanymi i przeczytanymi ostrzeżeniami, powinno mnie na tym koncercie w ogóle nie być. Że nuda, że brak napięcia, że monotonne smęty… Nic z tych rzeczy. Było nastrojowo, lirycznie, hipnotyzująco. Skład uszczuplony o Barię Qureshi (niestety tę najładniejszą ze składu), czego wcześniej po mistrzowsku ignorancko nie zauważyłem, nie powala może wizerunkowo, ale to chyba tylko dodaje im naturalności. Zestaw piosenek siłą rzeczy zaskoczeniem być nie mógł, ale pozytywne że jednym z najmocniejszych punktów programu okazał się nagrany niedawno „Do You Mind” co tylko podkręca niecierpliwość przed kolejną płytą. Duża ulga, że koncertowo też dają radę.

1. Tortoise

Tak się bawią, tak się bawią post-rockowe wygi! Doskonały, erudycyjny ale jednocześnie przystępny, raczej kojąco-jazzujący niż eksperymentalny, dwu-perkusyjny (yeah) set, jedyny bodaj znany mi przypadek gdy występ festiwalowy podobał mi się bardziej niż widziany kiedyś gig klubowy. McEntire i spółka sprawiali wrażenie że mogliby zagrać wszystko lepiej od wszystkich na tym festiwalu, ale zagrali po prostu swoje, komfortowa akustycznie pięknie przylegająca do wody scena ATP tylko wzmacniała wiosenny flow, a entuzjazm jaki wzbudziła na tym emo-indie festiwalu bądź co bądź monotonna, kameralna, instrumentalna muzyka był wręcz wzruszający.

Wyróżnienia:

Pavement – od początku przyznawałem, że ja przy nich aż tak nie „doznaję”. Powędrowałem więc beztrosko na Sleigh Bells, potem wróciłem i proszę. Może się nie zakocham, ale szacunek na dzielni mają. Przemiły, odśpiewany chóralnie (przynajmniej w końcówce) zestaw, który w sporej części znałem nawet ja i uroczy Malkmus przy którym nawet kochające żony kolegów traciły na jeden wieczór głowę

The Books – przeniesieni z 19.30 na 00.30 już nie pasowali do grafiku, więc jeden jedyny raz zdyszany przybiegłem po pewnym czasie, zdążyłem się ostro wkręcić w około 50 sekund utworu który…okazał się być ostatnim. Ach, gdyby tak cały koncert… Z innych niewidzianych rzeczy żałuję również The Field, Best Coast i Beach House.

Wyróżnienia pozamuzyczne:

Katalończycy – czyli synteza tego co lubię: luz i dobra organizacja, Włosi i powiedzmy Holendrzy w jednym. Z jednej strony: cudownie zrelaksowani i potrafiący się świetnie bawić, z drugiej strony: grzeczna, równiutka kolejka do autobusu nocnego w szczytowym po-koncertowym momencie dla każdego Polaka musi stanowić poważny szok (i nieprawda że próbowaliśmy oszukać, z przodu było po prostu lepiej widać . Plus nieodparte wrażenie że oni całe życie spędzają w parkach i pubach. Tak to przynajmniej wyglądało z pozycji turysty.

La Barceloneta – dawniej rybacka dzielnica, obecnie zaskakująco mało turystyczna jak na lokalizację tuż przy plaży, czego dowodem cudownie lokalna, obskurna knajpa bez szyldu polecona przez rodziców Tomka, w której byliśmy jedynymi „fucking tourists” (wg niepisanej zasady musieliśmy przepuścić wszystkich miejscowych:) i w której mimo całkiem dobrej komunikatywności językowej przed konsumpcją nie do końca wiedzieliśmy co zostanie nam podane. Doskonały gospodarz, pyszne kalmary i inne specjalności zakładu, na oko 60-letnie starsze panie robiące za kucharki i kelnerki, wszyscy znają wszystkich itd….stanowczo hit.

Jegermeister – czyli najciekawsza scena soboty. Zasady były proste: przede wszystkim dać się poczęstować shotem przez coraz bardziej rozluźnione hiszpanki, a dalszych reguł zabawy nie ogarniały do końca chyba same organizatorki, nieważne, grunt że staneliśmy w kolejce 4 razy (ostatni raz podwójnie) Dziękujemy niejakiemu Krzysztofowi z forum Furs za rekomendacje…

Rozczarowania

Cocorosie – mój czwarty koncert sióstr (ze Sierrą mogliśmy sobie pstryknąć fotę gdy na przedfestiwalowym przejściu dla pieszych wcinała hamburgera, ale koledzy się wstydzili) i już o jeden za dużo. To jednak jest cały czas to samo (no i nowa płyta słaba) ale „Turn me on” Kevina Lyttle tradycyjnie najlepsze.

Panda Bear – ja nie mówię, na płycie może to i zabrzmi fajnie, ale na koncercie budziło najgorsze wspomnienia z okresu kiedy Panda nagrywał niesłuchalne elegijne pastorały. Noah zresztą wyglądał jakby miał mocno wylane na fakt obecności lub nie kogokolwiek pod sceną, a odbiór pierwszych 15 minut zbyt cicho nagłośnionego koncertu umilał dudniący z sąsiedniej sceny Les Savy Fav. Z tej wątpliwej atrakcji wychodzili nawet znani polscy dziennikarze we własnej osobie, więc ja tym bardziej mogłem. Szkoda.

Ok., to w przyszłym roku Sonar. W czerwcu jest jeszcze cieplej i podobno na plaży świetnie świętuje się San Juan’a. A obiecałem sobie że muszę jeszcze spróbować królika po katalońsku.

01.the drums – saddest summer
02. sleigh bells – tell’em
03. crystal castles – baptism
04. toro y moi – human nature
05. lone – waves imagination
06. neon neon – i lust you
07. twilight singers – rallroad lullaby
08. dominique leone – goodbye
09. sam amidon – relief
10. the drums – down by the water
11. yo la tengo – more stars than there are in heaven

01. cassie – me&u
02. m.i.a. – uraqt
03. annie – heaven and hell
04. lilly allen – 22
05. oOooO – noSummr4you
06. aaliyah – hot like fire
07. shafiq hussayn – lil girl
08. fatima & dam funk – warm eyes
09. dani siciliano – why can’t i make you high
10. nosowska – milena
11. the sight below – new dawn fades (joy division cover)

01.mystery jets – flakes
02.caribou – found out
03.crystal castles – air war
04.lonelady – if not now
05.anathallo – the river
06.matthew herbert – milan
07.kings of caramel – this tree
08.autechre – known 1
09.avril – global headphones
10.bracken – heathens

01. best coast – when i’m with you
02. school of seven bells – half asleep
03. m83 – we own the sky
04. future trends – beach house
05. sally shapiro – jackie jackie
06. twin sister – lady daydream
07. laika – t.street
08. atlas sound – criminals
09. a sunny day in glasgow – failure
10. cocteau twins – lorelei
11. christian fennesz feat. sparklehorse – goodnight sweetheart
12. dj sprinkles – ball’r (madonna-free zone)

01.cold cave – life magazine
02.super collider – darn (cold way o’lovin)
03.four tet – sing
04.caribou – odessa (nite jewel mix)
05.cocorosie – god has a voice, he speaks through me
06.hecuba – extra connection
07.hecuba – paradise
08.coyote clean up – can’t shake the full moon
09.el guincho – polca mazurca
10.acress – i can’t forgive you